خرابات

پشت شیشیه برف می بارد

در درون سینه ام دستی

دانه ی اندوه می کارد

مو سپید آخر شدی ای برف

تا سر انجامم چنین دیدی

بر دلم باریدی ای افسوس

بر سر گورم نباریدی

چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهایی......

فروغ..